| Waarom Arabische landen geen democratie kunnen heb |
| Gepost
door : PeterLang26
Op: 14/05/2011 12:55 |
|
De US dacht “even” een democratie in te voeren in Irak, zonder zich daarbij af te vragen of dat wel mogelijk is en of zo’n opgelegde democratie wel levensvatbaar zal zijn. Nu er zich een “Arabische lente” voordoet rijst de vraag of er in welk Arabisch land dan ook wel een democratie kan ontstaan. Om die vraag te kunnen beantwoorden is het goed om eerst te bekijken wat een democratie nu een democratie maakt. Dat is meer dan alleen maar het volk de gelegenheid te geven zijn stem uit te brengen. Een belangrijke basis voorwaarde voor een democratie is dat er wetten, regels en afspraken zijn die bij meerderheid van stemmen door een volksvertegenwoordiging worden opgesteld en dat iedereen zich, zonder voorbehoud, aan deze wetten, regels en afspraken houdt. Die volksvertegenwoordiging dient dan in volledige vrijheid door het volk periodiek gekozen te worden. Maar dan komt het belangrijkste punt wat maakt dat een democratie ook werkelijk als een democratie functioneert en dat is de bereidheid en wil om toe te geven dat je verloren hebt als je niet genoeg stemmen krijgt. Een land kan nog zulke nog zulke mooie wetten en regels hebben, maar als de machthebbers zich niet houden aan die wetten en regels, dan werkt zo’n democratie niet echt en is het slechts een vehikel voor de machthebbers om hun dictatuur te legitimeren. Een voorbeeld hiervan is de situatie in Ivoorkust waarbij de niet-herkozen president Laurant Gbagbo ontkent dat hij de verkiezingen heeft verloren en met behulp van het leger gewoon blijft zitten en de legitiem gekozen tegenkandidaat, Alassana Quattara, met geweld probeert weg te krijgen. Deze president had een basis principe van een democratie, namelijk dat je je verlies moet kunnen accepteren en publiekelijk moet kunnen toegeven, duidelijk niet begrepen. Volkeren en culturen die van nature de grootste moeite hebben een fout, of tekortkoming, toe te geven zullen het verlies van een democratische stemming zien als een onoverkomelijk gezichtsverlies. In zo’n ‘schaamte-cultuur” zal een democratie alleen in naam bestaan, maar niet in werkelijkheid. Dit is een verschijnsel dat bijna kenmerkend is voor de Arabische cultuur. Gezichtsverlies en toe moeten geven een fout gemaakt te hebben is schier onmogelijk in de Arabische cultuur. Dat maakt deze cultuur ongeschikt voor een democratisch systeem. Een tweede verschijnsel dat botst met de uitgangspunten van een democratie is het particularisme, het belang van de eigen groep boven het algemene belang stellen. Democratie gaat juist over het algemene belang en het belang van de meerderheid en niet van een speciale groep. Een democratie geheel zonder particularisme zal niet mogelijk zijn, maar het gaat er om dat het particularisme binnen de perken gehouden wordt. Als in een democratie familieleden in bepaalde politieke functie benoemd worden dienen er wenkbrauwen gefronst te worden en vragen gesteld te worden, daar dit duidt op te ver gaand particularisme. In de Arabische cultuur is particularisme de norm. Het gezin, de eigen groep, de eigen stam is belangrijker dan wat dan ook en alles dient gericht te zijn op het bevoordelen van dat eigene. Dat is de tweede reden waarom in Arabische landen een democratie niet mogelijk is. |
| Quick reply | |||
| | Terug naar Topics overzicht | | Plaats een reactie| |
| |